لحظه های دلهره ، غربت ، سکوت و صد البته انتظار ... انتظاره نه تنها یکی بلکه هزاران هزار آدم

یک دفعه شد : لحظه های فریاد ، لحظه های باهم بودن ، لحظه های رسیدن ، لحظه های حضور وَ با چشم هزاران عمل ندیدنی رو دیدن!!

عجیب بود همه اینا رو یکجا دیدن ، حس کردن و البته لمس کردن ...

لمس کردن لحظه های به این نابی بیشتر از عجیب بودن شیرین بود ...

با بارش رحمت الهی شیرینتر از عسل که هیچ ، لحظات رو طلایی تر و ناب تر از هر وقت دیگه کرد چون بویی از خدا رو به همراه داشت جنس دیگه ای بود طوری که تا چشم کار می کرد هزاران هزار آدمی رو می دید که فقط و فقط زبانشون می خواست توی گلو فریاد بزنه ::خدا:: و آرام زیر لبی تکرار کنه : شکرت ... تو هم با اونا همرنگ شده بودی بی اونکه کنترل خودت رو داشته باشی ... ولمس این از همه چیز دیگه عجیب تر و دوست داشتنی تر بود برای تو!!

چه روزی بود امروز...چه روزهایی بشود فردا و فرداها

                                                                                                                     *سایه*

                                             27/6/1388 ، جمعه آخررمضان

پ.ن1: تاریخش خیلییییییی مهم بود واس همینم نوشتمو خطدارش کردم !!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن2: مرسی از نظراتون دوستاااان ، شرمنده دیر آپ کردم اما بالاخره آپه رو کردم . گمون نکنم دیگه بشه بیام و تا تولد وبم از هموتون خدافظی می کنم باز هم از لطف همگی ممنون .. دوستون دارم س ا ی ه

--------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن۳: قربون استیل آذین برم من .. از حالا اعلام می کنم خیلییی وقته(خیلی قبلتراا) به غیر ازپرسپولیس شدم استیل آذینی دمشون گرم که با شعاراشون ورزشگاهو پرهیاهو کردن و این مایه ننگ از نشون دادنش خجالت کشیده .. دمشون گرم و دلشون سبزه سبز ...